De Geschiedenis van de Akita
De Akita heeft een rijke en roemruchte geschiedenis!
Oorspronkelijk werd de Akita ingezet als berenjager en waakhond. Later vond hij zijn weg als huishond. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kende de Akita zware tijden: de honden werden gebruikt voor voedsel, en hun vacht diende als bont voor warme jassen. Uiteindelijk herstelde het ras zich en werd de Akita erkend als nationaal erfgoed van Japan.
Oorsprong en Roemrijke Geschiedenis
De Akita is vernoemd naar de Japanse provincie Akita en wordt al eeuwenlang als een geluksbrenger beschouwd. Er zijn zelfs musea aan dit ras gewijd. De oudste vondsten van een Akita-skelet dateren van zo’n 4000 jaar geleden, wat aantoont hoe oud dit ras werkelijk is.
In de vroege 18e eeuw ontstond een grote interesse in het ras, en het doden van Akita’s werd verboden. Echter, hondengevechten werden populair, en de Akita werd gekruist met zwaardere honden zoals de Tosa Inu. Dit leidde ertoe dat het ras aan zuiverheid verloor. Toen de hondengevechten later verboden werden, nam het aantal Akita’s opnieuw sterk af door hondsdolheid en hoge belastingen, waardoor slechts een klein aantal honden overbleef.
Herstel en Bescherming
In 1930 besloot de Japanse overheid, mede dankzij inspanningen van de Japanner Ichinoseki, om het oorspronkelijke Akita-ras te herstellen en beschermen. De Akita werd officieel uitgeroepen tot nationaal erfgoed van Japan.
Tweede Wereldoorlog en de Ontwikkeling van de Amerikaanse Akita
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het ras opnieuw zwaar getroffen. De honden werden gebruikt voor voedsel en hun vacht voor warme kleding. Dankzij de inspanningen van Ichinoseki overleefde het ras deze periode.
Na de oorlog begon men in Japan met het kruisen van Akita’s met herders- en dogachtigen, wat leidde tot een zwaardere Akita-variant, die bekend werd als de Great Japanese Dog, later de Amerikaanse Akita. Dit resulteerde uiteindelijk in het ontstaan van twee typen: de Japanse Akita en de Amerikaanse Akita.
De Akita in Amerika
Een bijzondere gebeurtenis bracht de eerste Akita naar Amerika. In 1937 bezocht Helen Keller Japan en hoorde zij de legende van Hachiko, de trouwe Akita. Keller was onder de indruk van het ras en kreeg de kans om een pup, Kamikaze-Go, te zien. Ze kreeg deze pup cadeau van Mr. Ogasawara als teken van wederzijds respect en vriendschap. Kamikaze-Go was de eerste Akita die Amerika bereikte, hoewel hij helaas jong overleed. Keller ontving later zijn broer als officieel cadeau van de Japanse regering, waarmee het ras een begin maakte in Amerika.
