De meest lang verblijvende Akita in het asiel…
8 lange jaren, zonder ooit een eigen warme thuisplek te hebben gehad.
Geen zacht plekje op de bank, geen haard waar hij bij mocht liggen,
geen eigen baasje om hem te verwennen.

Nooit een thuis…

Joucko kwam op 9 maanden oud terecht in het asiel,
in beslag genomen bij een broodfokker waar hij nooit een eerlijke kans heeft gehad.
Hij groeide op in het asiel, en daar is hij ook gestorven.

Gelukkig was hij daar wel geliefd.
Hij kreeg zorg, aandacht, steun – maar een asiel is geen thuis.
Vanuit Stichting Akitarescue wilden we hem nog wat extra’s geven:
heerlijke gestoomde voeding, supplementen tegen zijn epilepsie via De Huisdierendokter –
alles om zijn kwaliteit van leven te verbeteren.

Maar zijn mandje bleef leeg…
En terwijl de tijd verstreek, verloor Joucko de moed.
Een perianaalkliertumor groeide sneller dan de kans op adoptie.

Aan alle lieve mensen die Joucko al die jaren hebben verzorgd:
dank jullie wel.
Dank voor jullie toewijding, jullie liefde, jullie zorg.

Lieve Joucko…
We hebben zo gehoopt dat je ooit nog een thuis zou vinden waar je volledig jezelf mocht zijn.
Waar je geliefd zou worden zoals jij dat zó verdiende.

Met pijn in het hart nemen we afscheid.
Je was en blijft geliefd.
In je volgende leven, laat je dan vinden door iemand
die jou ziet als de prachtige ziel die je bent en die jou de liefde en warmte geeft waar je altijd op hebt gewacht.

Rust zacht, lieve Joucko.
Voor altijd in ons hart.